Η μέρα που στη Μαλακάσα ακούστηκε το..."lets go fucking crazy"

Flexslider

Mualaf

" });

Motion

» » » Η μέρα που στη Μαλακάσα ακούστηκε το..."lets go fucking crazy"


Όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τα προσωπικά ακούσματα που έχει ο καθένας, ζούνε μια στιγμή στη ζωή τους που δεν πρόκειται να τη ξεχάσουν ποτέ. Μένει χαραγμένη. Αφήνει αναμνήσεις. Δεν ξεχνιέται ποτέ..Φυσικά αναφέρομαι σε μια μουσική στιγμή.

Κάποιος μπορεί να θυμάται για πάντα μια στιγμή του στα μπουζούκια. Κάποιος άλλος μια στιγμή του στους Πυξ Λάξ για παράδειγμα ή στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Άλλος μπορεί να θυμάται και να του μένει αξέχαστη μια στιγμή από συναυλία της Madonna ή του George Michael. Εμένα η προσωπική μου στιγμή που έμεινε αξέχαστη στη ζωή μου μέχρι τώρα, παρά το γεγονός πως έχουν περάσει 8 ολόκληρα χρόνια, ήταν η 25η Ιουνίου του 2005 ημέρα Σάββατο, όταν και με τη παρέα τότε κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο και πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος της Μαλακάσας. Με μια τσάντα στη πλάτη γεμάτη νερά, τσιγάρα, κλειδιά πορτοφόλια κλπ, κόψαμε το εισιτήριο μας 3 ώρες νωρίτερα και μπήκαμε στο τότε μαγευτικό χώρο του Rockwave festival. Ο λόγος ήταν ένας....Οι Black Sabbath...

Κατηφορίζοντας και με μπύρες στο χέρι, μόλις λίγα μέτρα από τη μαγευτική τότε σκηνή όπου θα έπαιρνε φωτιά, συναντήσαμε κόσμο καθισμένο στο γρασίδι με ανάλογη διάθεση με εμάς, με την ανάλογη ανυπομονησία να δούμε τον μεγάλο Ozzy, τον Iommi τον Buttler και τον Ward. Το συναίσθημα είναι παράξενο, καθώς μέχρι τότε τους έχεις ακούσει μόνο μέσω της μεγάλης συλλογής σου με CD που έχεις φτιάξει, τους έχεις δει σε κανένα video στο διαδίκτυο και εάν είσαι και λίγο τυχερός, ακούς και μερικές ιστορίες από τους τότε μεγάλους fan οι οποίοι σήμερα μπορεί να είναι και γονείς σου...

Το πρόγραμμα άνοιξαν οι Wasterfall. Ένα Ελληνικό Heavy metal συγκρότημα με νέα παιδιά, των οποίων τα πόδια ήταν κομμένα.. Απόλυτα λογικό, όταν βλέπεις από κάτω κόσμο να περιμένει τους Sabbath και όταν πίσω στα παρασκήνια, πιθανότατα να έχεις συναντήσει τον Ozzy. Ο κόσμος, δεν τους έδωσε και πολύ σημασία και στη συνέχεια βγήκαν οι Black Label Society. Το συγκρότημα του Zak Wilde, τότε προσωπικού κιθαρίστας του Ozzy από τη περίοδο που σκοτώθηκε ο Randy Rhoads. Εκεί έγινε ένας πανικός, καθώς ο Zak και αναγνωρίσιμος στο κοινό είναι και φανταστικός κυθαρίστας. Μετά τους Black Label, τη σκιτάλη πήρε ένα θρυλικό συγκρότημα. Όχι θρυλικό για τα επιτεύγματά του, αλλά για τη σύνθεση του...Slash, Duff Mckagan, Mat sorrum, πρώην Guns n Roses δηλαδή που προκάλεσαν τον πρώτο πανικό. Πραγματικά πανικός!!!! Ο κόσμος μπορεί να μην είχε συγκεντρωθεί ακόμα όμως έγινε ένας χαμός στο άκουσμα της κιθάρας του Slash και επιτυχιών των Guns. Αποχωρούν και οι Velvet Revolver και η αναμονή συνεχίζεται....

Σβήνουν τα φώτα και η στιγμή φτάνει. 60.000 κόσμος, ουρλιάζει, χοροπηδάει, πιέζει όλο και περισσότερο να φτάσει όσο το δυνατόν περισσότερο μπροστά γίνεται. Κοντά στη σκηνή. Αδύνατο όμως..Εμείς από τη 4η σειρά και στο κέντρο, για ένα 2λεπτο έχουμε μείνει με ανοιχτό το στόμα και τα πόδια να τρέμουν, βλέποντας επιτέλους από κοντά τους Black Sabbath. Και εκεί αρχίζουν όλα...Φωνές, τραγούδι, χοροπηδητά, ουρλιαχτά, κλωτσιές, αγκωνιές, μπουνιές μπύρες και μπουκάλια νερό να φεύγουν γύρω γύρω..κανείς δεν νοιάζεται για τίποτα..Παρά μόνο για την εκτόνωση. Τη καύλα του να ακούς Iron Man, War Pigs, Sabbath Bloody Sabbath, Faries wear boots και φυσικά το θρυλικό Paranoid. Όλα είναι τέλεια..ο κόσμος τρελαμένος, οι διοργανωτές με τις μάνικες πετάνε νερό στο κόσμο ασταμάτητα, ο Ozzy ουρλιάζει, ο Iommi σολάρει, και σε κάποια στιγμή τα φώτα σβήνουν. Η μουσική σταματάει και επικρατεί ησυχία. Τότε ακούγονται καμπάνες. Όλος ο κόσμος ανατριχιάζει και είναι η εισαγωγή του τραγουδιού " Black Sabbath ". Πραγματικά ανατριχίλα...Ο Ozzy πετάει κουβάδες νερό στο κόσμο, ουρλιάζει "lets go fucking crazy" και η συναυλία μετά από κοντά 2 ώρες τελειώνει. 


Κανείς δεν θέλει να φύγει από εκεί.Όλοι θέλουν και άλλο, όμως τη στιγμή που αποχωρείς από το Terravibe νιώθεις ευτυχισμένος και γεμάτος. Ένα όνειρο εκπληρώθηκε. Είδαμε από κοντά, τους θρύλους Black Sabbath..Η συνέχεια είναι γνωστή. Επί μέρες ακούς τα τραγούδια τους ξανά και ξανά και πορώνεσαι σαν να είσαι ζωντανά στη συναυλία. Η μαγική ανάμνηση αυτή, δεν σβήνει ποτέ και 8 χρόνια μετά, παραμένει ακόμα ζωντανή...

Share

You may also like

Δεν υπάρχουν σχόλια

Leave a Reply

Feature